Cuma Hutbesi

İSLAM  DİNİ  AYRIMCILIĞI  REDDEDER

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُم

إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ

Muhterem Müslümanlar!

Allahü Teala insanı en güzel şekilde yaratıp, ona nimetlerin en büyüğü olan akıl nimetini vermiştir. Bununla beraber insanların hak ve hakikat içersinde yaşamaları için Peygamberler ve Kitaplar göndermiştir.  İnsanın dünya ve ahirette mutlu olabilmesi için de  bir takım kurallar ve ilkeler ortaya koymuştur. Bütün dinler insana hep sevgi, kardeşlik, adalet barış ve hoşgörü telkin etmişlerdir.

Mensubu olduğumuz İslam dini, insan tabiatındaki farklılıkları, bir ayrımcılık değil, insanca yaşamanın ortak paydası olarak  göstermektedir. 

Kur´an-ı Kerim´de Allah Teala şöyle buyuruyor: “Ey İman edenler, biz sizi bir erkek ve bir dişiden yarattık. Birbirinizle tanışmanız için sizi kavimlere ve kabilelere ayırdık…”(Hucurat/13) Ayrıca, “Rabbin dileseydi insanları elbette tek bir ümmet yapardı.”(Hud/118) Buyuyrarak insanların farklılıklarının ilahi hikmetin bir parçası olduğunu vurgulamaktadır.

Hepimiz bir ağacın dalları, yaprakları ve meyveleriyiz. Hepimiz Adem´in çocuklarıyız. Adem ise topraktan yaratılmıştır. Beyazın – siyaha, zenginin – yoksula, güçlünün – zayıfa, erkeğin – kadına üstünlüğü yoktur. Üstünlük ve şeref insanı tanımak ve sevmektir. İnsanı sevmeyen ve tanımayandan hayatın beklediği bir mutluluk olamaz.

Değerli Müminler!

Hz. Peygamber´in şahsında yükselen insan sevgisi bizim medeniyet anlayışımızı, insan ve hayat tasavvurumuzu ortaya koymaktadır.  Gönül dünyamızın ve medeniyet anlayışımızın esası, Allah´ın yarattığı her varlığı sevgi ve şefkatle kucaklamak, Peygamberimizin deyişi ile: Kendimiz için istediğimizi başkası icin de istemektir.” Anadolu gönül erlerimizden Yunus Emre´nin, “Yaratılanı severiz Yaratandan ötürü” algısına, Mevlana´nın “ Ne olursan ol yine gel” davetine, Hacı Bektaşı Veli´nin “Gelin canlar bir olalım” deyişine bugün tüm insanlığın muhtaç olduğu kanaatindeyiz.

  Aynı toplumda barış ve hoşgörü içinde kardeşçe yaşamanın gereği için, birbirimizi daha fazla anlamaya, birbirimizi daha fazla tanımaya ve birbirimizi daha fazla sevmeye muhtacız. Unutmayalım ki bir Müslüman yaşadığı bölgede sorunun değil, olsa olsa çözümün bir parçası olur

Peygamberimiz Hz. Muhammed (sav), birlikte yaşamanın vazgeçilmez unsurları olan barışı, hoşgörüyü, affı, rahmeti ve merhameti önermiştir. Aynı toplumda beraber yaşadıkları gayr-i müslimlerle münasebetlerinde de günümüz insanına güzel örnekler sunan uygulamalar sergilemiştir. Kendisi hasta olan bir Yahudi´yi ziyaret etmiş, yine ayağa kalktığı cenazenin Yahudi bir kişiye ait olduğunu hatırlatanlara; “Bu da bir insan degil mi?” (Müslim/1593-1596) cevabını vermiştir.

Tarihte bilinen ilk yazılı anlaşma olduğu söylenen “Medine Vesikasi”, Müslümanların çok kültürlü toplumsal yapı içinde bile, insanlarla barış içinde yasadığının açık bir belgesidir.

Değerli Müminler!                                                                               

Farklılıklarımıza rağmen aynı toplumda barış ve hoşgörü içinde yaşamanın gereği için;

Gelin bir ev kuralım, orada şah kim, köle kim belli olmasın. Kimseye rengi, ırkı, dili, dini, camisi, kilisesi, havrası sorulmasın. Orada insan olsun, yalnız gönüllere bakılsın.